Oprócz ideologów wśród braci polskich spotykamy też znakomitych poetów. Najwybitniejszym był Wacław Potocki (1621–1696). Drugim był Zbigniew Morsztyn (1628–1689), bliski krewny Jana Andrzeja. Miał bardzo bogaty życiorys. Uczestniczył w wojnach kozackich szwedzkich. Po 1658 wyemigrował z kraju, przebywał na Prusach jako dworzanin i dyplomata ks. Bogusława Radziwiłła. Zmarł na emigracji. Jest autorem lekkich, często żartobliwych wierszy, pomieszczonych w zbiorze „Muza domowa”, gdzie znajdujemy jednak i utwory tragiczne, jak Duma niewolnicza, lub piękny poemat o niedolach współwyznawców – Pieśń o ucisku. Prócz tego napisał cykl wierszy religijnych w duchu mistycznej i alegorycznej poezji barokowej – Emblemata.
Z innych poetów warto wymienić jeszcze Jana Stojeńskiego (1590–1654), autora wierszy religijnych; jego ojciec, Piotr Statorius-Stojeński, był reformatorem szkoły braci polskich w Pińczowie i autorem pierwszej polskiej gramatyki (w języku łacińskim). Poetą związanym z braćmi polskimi był kalwinista Erazm Otwinowski (1526–1614), kurator i nauczyciel szkoły w Pińczowie. Jakub Teodor Trembecki napisał wiersze różne i fraszki (podpisane kryptonimem: J. T. T.). Walerian Otwinowski napisał Respons.