Uczeń Jacoba van Campena. Od 1664 roku pracował w Polsce dla Stanisława Herakliusza Lubomirskiego, po uzyskaniu serwitoriatu został architektem królewskim Michała Korybuta Wiśniowieckiego. W Warszawie mieszkał m.in. w należącej do niego kamienicy przy ul. Piwnej 31. Pochowany w Kaplicy Moskiewskiejhasło kaplica moskiewska [w:] przy nieistniejącym kościele Matki Boskiej Zwycięskiej oo. dominikanów obserwantów w Warszawie.
Uosabiał wprowadzony przez literaturę drugiej połowy XVI w. typ artysty-uczonego, filozofa, il virtuoso w służbie monarchy czy księcia. Był przykładem pomysłu rozróżnienia wykonawcy i architekta Vasariego, który wyraził pogląd o wyższości rysunku nad dziełem wykonanym.
Inspiracje Decydujące znaczenie dla miały dla niego studia w rodzinnym kraju, gdzie w tamtym czasie rozwijał się wówczas nowy klasycyzujący kierunek w indywidualny sposób przetwarzający elementy północnowłoskiej architektury Palladia i Scamozziego, łączący je z formami równolegle rozwijającego się z klasycyzmu francuskiego.