W 1915 wyjechała w głąb Rosji, w związku z postępami armii niemieckiej podczas I wojny światowej i ewakuacją z Warszawy. Partnerem Niewiarowskiej był wówczas Władysław Szczawiński i obowiązywał go nakaz ewakuacji jako obywatela austro-węgierskiego. W 1915–1916 występowała z innymi ewakuowanymi aktorami Teatru Nowości w Polskiej Operetce w Moskwie i Piotrogrodzie. W latach 1916–1919 występowała w w Moskwie, a w sezonach letnich m.in. w piotrogrodzkim teatrze (1917) i moskiewskim Łunaparku (1918). W 1917 gościnnie występowała też w w Piotrogrodzie. Grała m.in role Blanki Marii w , Alezji w Igruszeczce, Sylvii Varescu w Księżniczce czardasza, Hanny Glawari w Wesołej wdówce. W 1919 Teatr Nikitskij został zamknięty decyzją Rady Komisarzy Ludowych, a Niewiarowska w 1920 trafiła do Moskiewskiego Akademickiego Teatru Artystycznego, gdzie grała m.in rolę Klaretty w Córce pani Angot.

W 1922 wróciła do kraju. W sezonie 1922–1923 pracowała w Teatrze Nowym, w sezonie 1923–1924 w Teatrze Wodewil i od jesieni 1924 w Teatrze Nowości. Lata 20. XX w. były trudne dla operetki, publiczność zdobywano, adaptując pomysły zaczerpnięte z rewii. Artystka została zapamiętana ze względu na kontrowersyjne występy;