Osobowość schizoidalna – zaburzenie osobowości cechujące się tendencją do izolowania się, wycofywania się z kontaktów emocjonalnych i społecznych z innymi ludźmi oraz uznawania ich za niepotrzebne. Przy dużej wewnętrznej wrażliwości ekspresja emocjonalna jest ograniczona, co sprawia, że te osoby są odbierane jako chłodne i zdystansowane. Osoby ze schizoidalnym zaburzeniem osobowości są obojętne wobec pochwały lub nagany. Na ogół żyją samotnie, często przebywają w świecie marzeń i fantazji, posiadają małe rozeznanie w kwestii swoich celów życiowych, potrzeb czy długoterminowych planów. Wykazują duże skłonności do introspekcji, ekscentryczne, mogą mieć trudność w odczuwaniu przyjemności.
Osobowość schizoidalna jest słabo zbadanym zaburzeniem. Istnieje niewiele danych klinicznych na temat osobowości schizoidalnej, ponieważ rzadko występuje w warunkach klinicznych. Zaburzenie to jest stosunkowo rzadkie w odniesieniu do innych zaburzeń osobowości - występuje u mniej niż 1% populacji. Częściej zapadają na nie mężczyźni.
Osoby schizoidalne są szczególnie narażone na bycie ofiarami znęcania.