Ponieważ szariat jest prawem boskim, rolą prawnika nie jest tworzenie prawa, lecz jego odkrywanie i interpretacja. Stosunkowo niewielka część norm i zasad prawa muzułmańskiego zawarta jest wprost w Objawieniu. Wersety bądź hadisy zawierające taką normę, określane terminem nass, muszą spełniać określone warunki, przede wszystkim tekst musi być jednoznaczny i zawierać wprost wyrażoną kwalifikację prawną (hukm) określającą dany czyn jako obowiązkowy, zakazany, obojętny, zalecany bądź niepochwalany. W innym przypadku tekst stanowi jedynie wskazówkę, dzięki której prawnik, na drodze idżtihadu usiłuje odgadnąć właściwą dla danej kwestii kategorię. Choć więc prawnicy muzułmańscy dążą do sytuacji, w której formułowane przez nich przepisy prawa będą tożsame z szariatem, w przypadku praw określonych za pomocą idżtihadu nie można mieć takiej pewności.
Prawo muzułmańskie Na naukę prawa muzułmańskiego składają się dwie dziedziny. Opisywaniem konkretnych norm prawnych zajmują się fakihowie, specjaliści w dziedzinie furu al-fiqh, podczas gdy metodologia formułowania tych przepisów ujęta jest w dziełach z zakresu usul al-fiqh.