Małgorzata Dąbrowska, Warszawa–Łódź 2015, s. 264-293.. Tam pod kierunkiem prof. Sellera i Jougueta przez dwa lata pogłębiał swoją wiedzę na temat antyku. Po powrocie do kraju i habilitacji w 1927 (Rządy i opozycja za cesarza Arkadiusza, Kraków 1927) wykładał na Uniwersytecie Poznańskim (1929/30). Mając lepsze warunki do pracy przenosi się ponownie do Lwowa, gdzie ponownie wykłada od 1931 roku. W 1935 objął utworzoną specjalnie dla niego Katedrę Historii Bizancjum na Uniwersytecie WarszawskimTadeusz Rutkowski, Kazimierz Zakrzewski na Uniwersytecie Warszawskim [w:] Kazimierz Zakrzewski. Historia i polityka, red. Małgorzata Dąbrowska, Warszawa–Łódź 2015, s. 120-130.. Był autorem pierwszej polskiej syntezy-podręcznika dziejów cesarstwa wschodniegoK. Zakrzewski, Dzieje Bizancjum, Warszawa: nakładem księgarni Trzaski, Everta i Michalskiego, [c.a. 1938]; wznowienie: K. Zakrzewski, Historia Bizancjum, Kraków: Universitas, 1999., wprowadził historię Bizancjum jako oddzielną dyscyplinę uniwersytecką. Dużą część swoich prac poświęcił historii politycznej V w. n.e., a także problemowi granicy między antykiem a średniowieczemMarcin Pawlak, Kazimierz Zakrzewski – badacz antyku [w:] Kazimierz Zakrzewski. Historia i polityka, red. Małgorzata Dąbrowska, Warszawa–Łódź: 2015, s.