Po święceniach, które otrzymał 20 czerwca 1937 z rąk ks. bpa Franciszka Bardy, został wikariuszem w Pysznicy k. Niska, gdzie pracował wśród młodzieży, założył kółko rolnicze, przedszkole, sklep katolicki, gdyż walczył z rozpijaniem miejscowej ludności i przybyszów budujących Stalową Wolę. W 1938 r. został przeniesiony do Rozwadowa, gdzie otrzymał posadę katechety. Dbał bardzo o poziom umysłowy i życie religijne młodej społeczności rozwadowskiej. Wśród dorosłych toczył walkę z pijaństwem, organizował spółdzielczość. Od wybuchu wojny, jesienią 1939 r. pomagał mieszkańcom Rozwadowa i jego okolic przetrwać ciężkie chwile, zorganizował żywienie ubogich, także Żydów, urządził szpital dla chorych i rannych, grzebał zmarłych i zabitych, doglądał uchodźców. Od 8 października 1939 r. należał do Narodowej Organizacji Wojskowej (razem z księżną Anną Lubomirską), później do AK i brał czynny udział w jej akcjach jako kapelan, organizator nasłuchu radiowego, zaopatrzeniowiec, łącznik. We wszystkich swoich działaniach miał ksiądz Michał Potaczało wielkie wsparcie ze strony księcia Jerzego Lubomirskiego z Charzewic, z którym był bardzo zaprzyjaźniony. W czasie swej działalności konspiracyjnej zetknął się ksiądz Michał Potaczało ze znanym rozwadowskim lekarzem Eugeniuszem Łazawskim.