Ruch oporu Zaangażowała się w ruch oporu, w którym odpowiadała przede wszystkim za podziemną prasę i publikacje propagandowe. Współdziałała z komunistycznym filozofem Georges’em Politzerem przy publikacji jego pamfletu Krew i złoto i przy tworzeniu podziemnej edycji „L’Humanité” ze swoim drugim mężem Pierre Villonem (ślub miał miejsce już po wojnie, w 1949). Brała udział we wzmacnianiu związków między wojskowym a cywilnym ruchem oporu, uczestniczyła też w akcjach sabotażowych.
9 lutego 1942 została aresztowana razem z grupą innych komunistów (okazała się jedyną osobą w tej grupie, która przeżyła wojnę). Była więziona kolejno w paryskiej prefekturze policji, paryskim więzieniu La Santé, forcie Romainville, a następnie została dołączona do transportu 230 kobiet-uczestniczek podziemnej walki do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. W sierpniu 1944 została przewieziona do Ravensbrück, gdzie pracowała przy robotach ziemnych, a następnie w obozowym szpitalu, ze względu na znajomość niemieckiego. Uwolniona po wyzwoleniu obozu, wróciła do Francji w czerwcu 1945.