W 1416 książę głogowski został rozjemcą w sporze pomiędzy potomkami księcia cieszyńskiego Przemysława I Noszaka. Nie dane było jednak Henrykowi cieszyć się w pokoju ze sprawowanej władzy, gdyż suweren Zygmunt Luksemburski oczekiwał od książąt śląskich daleko idącej pomocy w walce o tron czeski, który miał objąć po swoim bracie Wacławie IV Luksemburskim. W 1420 odbył się we Wrocławiu wielki zjazd książąt śląskich, na którym nie zabrakło księcia głogowskiego. Książęta złożyli hołd królowi Zygmuntowi. W 1423 Henryk IX wraz ze starszym bratem Janem I, oraz innymi książętami śląskimi wziął udział w zjeździe w Preszburgu, gdzie debatowano, wraz z zakonem krzyżackim i miastami łużyckimi, nad projektem rozbioru Polski. Miał to być swoisty nacisk na politykę Władysława Jagiełły by ten zrezygnował z popierania husyckich powstańców.
Współpraca z Luksemburgami umożliwiła książęta głogowskim wysunięcie pretensji do spadku po swoim dziadku macierzystym Władysławie Opolczyku względem księstwa opolskiego, jednak zmienność koniunktury politycznej i podporządkowanie się Bernarda niemodlińskiego i Bolka IV opolskiego polityce cesarza ostatecznie spowodowało uchylenie 16 września 1435 niezwykle korzystnego wyroku sądu polubownego z Pragi z 2 lipca 1417 (który obligował książąt opolskich do zwrotu dziedzictwa).