W 1882 roku rozpoczął naukę na wydziale nauk przyrodniczych Uniwersytetu w Berlinie. Jego nauczycielami byli Oskar Döbner, , , August Wilhelm von Hofmann, Hans Landolt, Carl Liebermann, , i inni. W laboratorium prof. Finkenera przy Akademii Górniczej odbył ćwiczenia przygotowawcze z chemii nieorganicznej i analitycznej, a w laboratorium prof. Liebermanna przy Wyższej Szkole Technicznej w Berlinie-Charlottenburgu ćwiczenia z chemii organicznej. W 1885 roku został asystentem wykładowcą (Vorlesungsassistent), w 1886 roku drugim asystentem, a w 1888 roku pierwszym asystentem prof. Liebermanna. Praca administracyjna w laboratorium opóźniła jego własny przewód doktorski, ostatecznie zdał egzaminy 17 grudnia 1891 roku, z chemii jako głównego przedmiotu i z fizyki oraz filozofii jako przedmiotów dodatkowych. Rozprawę doktorską Über die Opian- und die Phtalaldehydsäure przedstawił 15 lutego 1892 roku. W listopadzie został Privatdozentem.
Należał do (Deutsche Chemische Gesellschaft) i był stałym referentem na jego zebraniach. Później ściśle związał się z założonym w 1901 roku (Schweizerische Chemische Gesellschaft).