Oblężenie Masady – oblężenie w roku 73 naszej ery, w końcowym okresie wojny żydowskiej (66–73).
Historia Masada była twierdzą żydowską znajdującą się nad Morzem Martwym. Wybudowana na zlecenie króla Heroda Wielkiego, była twierdzą prawie niedostępną, jedną z trzech największych żydowskich twierdz. Zamknęła się w niej grupa najbardziej radykalnych żydowskich przeciwników Rzymu – grupa sykariuszy pod wodzą Eleazara ben Jaira.
Jesienią roku 72 Rzymianie, chcący sobie ostatecznie podporządkować całą Judeę, podjęli próbę zdobycia twierdzy. Stroną rzymską, w której główną siłę stanowił Legion X Fretensis, dowodził namiestnik Flawiusz Silwa. Początkowo Rzymianie opasali masyw góry łańcuchem cyrkumwalacji – wałami i umocnieniami, co miało spowodować śmierć głodową Żydów, co jednak nie odniosło skutku, gdyż Żydzi posiadali duże ilości wody w cysternach i żywności w składach (zboże, oliwa, daktyle i wino pochodziły podobno z czasów Heroda Wielkiego, a zachowały się dzięki suchemu i czystemu powietrzu).