Pancernik włączono do czwartej eskadry brytyjskiej Grand Fleet. W czasie bitwy jutlandzkiej w 1916 roku okręt wchodził w skład III dywizjonu eskadry składającego się z pancerników HMS „Canada”, HMS „Iron Duke”, HMS „Royal Oak”, HMS „Superb”. W bitwie tej okręt oddał 44 strzały artylerii głównej; nie odniósł wtedy żadnych uszkodzeń.
Po wojnie okręt trafił do stoczni Devonport, w której w latach 1919–1920 przeprowadzono remont i modernizację.
W służbie marynarki chilijskiej Po zakończeniu remontu pancernik przekazano marynarce chilijskiej za cenę 1 miliona funtów, co stanowiło około połowę ceny uzgodnionej przed wojną przez obydwie strony. Remont i modernizacja przeprowadzone jeszcze przed transakcją w latach 1919–1920 pozwoliły na przedłużenie służby okrętu do 1958 roku.
Pływając pod banderą chilijską, „Almirante Latorre” stanowił w okresie międzywojennym najpotężniejszy okręt wojenny będący w dyspozycji jakiegokolwiek państwa latynoamerykańskiego.