Nad argentyńskimi pancernikami „Rivadavia” i „Moreno”, a także nad dwoma pancernikami brazylijskimi „Minas Gerais” i „São Paulo” posiadał „Almirante Latorre” znaczną przewagę zarówno w wyporności, jak i w artylerii głównej, posiadając jako jedyny działa 14-calowe (356 mm), podczas gdy potencjalni przeciwnicy południowoamerykańscy dysponowali działami 12-calowymi (305 mm).
Zdaniem dowództwa marynarki chilijskiej przybycie „Almirante Latorre” do Chile w 1921 roku zrównoważyło układ sił morskich wokół kontynentu południowoamerykańskiego. W przeciwieństwie bowiem do Argentyny dysponującej dwoma pancernikami i Brazylii dysponującej również dwoma pancernikami Chile nie posiadało dotąd okrętów tej klasy.
W 1930 roku niektóre elementy okrętu poddano modernizacji w brytyjskiej stoczni Davenport. Okręt przystosowano do obsługi hydroplanów. Zamontowano 1 katapultę parową służącą do wystrzeliwania hydroplanu Fairey III F.
W okresie międzywojennym w przeciwieństwie do pancerników argentyńskich, a zwłaszcza brazylijskich „Almirante Latorre” utrzymywany był w dobrym stanie technicznym.