Wyrażony był w niej program polityczny ilirystów, którzy nawoływali do zjednoczenia całego narodu iliryjskiego (wszystkich Słowian południowych, nie tylko tych pozostających pod panowaniem austriackim, ale też i tureckim, łącznie z Bułgarią i Albanią) i ich autonomicznego uczestnictwa w Koronie św. Stefana pod berłem Habsburgów. Drašković nawoływał również do budowy i rozpowszechniania południowosłowiańskiego języka literackiego na bazie dialektu sztokawskiego (w którym broszura została napisana) oraz rozwoju oświaty.
thumb|300px|Nagłówek literackiego dodatku do gazety „Ilirske Novine” Z początkiem 1835, za przyzwoleniem Wiednia obawiającego się żądań węgierskich, ukazał się pierwszy numer pisma iliryjskiego „Novine Hrvatske”, które w roku następnym zmieniło tytuł na „Ilirske Novine”. Służyło ono nie tylko dla głoszenia idei iliryjskich, ale także do upowszechniania dialektu sztokawskiego i czeskiej diakrytyki, które stopniowo wprowadzano zarówno do publicystyki, jak i do dodatku literackiego. Wkrótce potem powstały w Zagrzebiu drukarnia i czytelnia iliryjskie, a także teatr. W 1842 została otwarta Matica ilirska (Macierz Iliryjska), jedna z wielu tego typu organizacji w krajach słowiańskich monarchii habsburskiej.