Zatem idea jednego narodu iliryjskiego i kilku (chorwackiego, serbskiego, słoweńskiego itd.) „plemion” powoli zanikała, coraz częściej pod sztandarem iliryjskim prezentowano zaś narodowe roszczenia chorwackie.
Podczas Wiosny Ludów działacze iliryjscy, zniechęceni brakiem koncesji dla Chorwacji od Wiednia za ich poparcie i udział w walce z rewolucją węgierską, stopniowo odsuwali się od bana Josipa Jelačicia (początkowo popularnego wśród ilirystów, jednak lojalnego wobec cesarza). Dekada reakcji, która nastąpiła po Wiośnie Ludów, skierowanej także przeciwko Chorwatom, którzy w krytycznym momencie pozostali przecież lokalni wobec władzy centralnej, jeszcze bardziej zniechęciła opozycję do Wiednia. Jelačić zlikwidował pisma opozycyjne, przestał zbierać się sabor, a iliryzm – upatrujący przyszłości Słowian południowych w związku z Austrią (podobnie jak późniejszy austroslawizm) – ostatecznie upadał. Iliryści przechodzili na pozycje lojalistyczne (Gaj) albo zajmowali się nauką (w 1850 Kukuljević-Sakcinski założył towarzystwo historyczne – Društvo za povjestnicu jugoslavensku). Trwała też Matica, wokół której grupowało się wielu działaczy narodowych.