10 września 1991 Rada Najwyższa Republiki Łotewskiej dokonała delegalizacji Komunistycznej Partii Łotwy zarzucając jej działanie na szkodę interesów państwa. Trzy lata później dawni członkowie KPŁ z Alfrēdsem Rubiksem na czele powołali do życia Socjalistyczną Partię Łotwy, która nawiązuje do dziedzictwa lokalnych komunistów ściśle współpracując z mniejszością rosyjską w krytyce polityki łotewskiej centroprawicy.

Organem prasowym KPŁ była od marca 1904 gazeta „Cīņa” („Walka”) do 1940 wydawana w Moskwie, później w Rydze. Dla ludności rosyjskojęzycznej przewidziano odpowiednik „Sowietskaja Łatwija”. W 1990 „Cīņa” została przekształcona przez frakcję Ķezbersa w „Neatkarīgā Cīņa”, później zmieniła nazwę na „Neatkarīgā Rīta Avīze”.

Pierwszymi sekretarzami KPŁ byli kolejno: Pēteris Stučka (1919–1920), Jānis Kalnbērziņš (1920–1959, od 1940 w kraju), Arvīds Pelše (1959–1966), Augusts Voss (1966–1984), Boris Pugo (1984–1988), Jānis Vagris (1988–1990) i Alfrēds Rubiks (1990–1991).

Kategoria:Partie komunistyczne Kategoria:Sowietyzacja państw bałtyckich