W 1922 został krajowym sekretarzem Partii Pracy. Szybko zmienił zadłużone ugrupowanie w dobrze funkcjonującą organizację. Część pieniędzy za spłatę starych zobowiązań wysupłał ze swego prywatnego portfela. Kandydował do Izby Reprezentantów w 1925 i 1928, ale udało mu się tam dostać dopiero za trzecim razem, przy okazji wyborów uzupełniających w 1929. W 1935, gdy labourzyści po raz pierwszy utworzyli rząd kierowany przez Michaela Savage'a, stanął na czele resortu finansów. Przypadło mu w udziale zadanie odbudowy nowozelandzkiej gospodarki po wielkim kryzysie. Dokonał m.in. nacjonalizacji Reserve Bank of New Zealand, który stał się faktycznym bankiem centralnym Nowej Zelandii. W polityce społecznej postawił na umiarkowany model lewicowy, rozwijając państwo opiekuńcze, ale odmawiając wprowadzenia zasad kredytu społecznego. thumb|left|Nash (trzeci od lewej) wraz z innymi uczestnikami posiedzenia Rady Wojennej Pacyfiku, 1942 Po wybuchu II wojny światowej i objęciu władzy przez Petera Frasera Nash – choć wciąż pozostawał ministrem finansów – poświęcił się w dużym stopniu pracy dyplomatycznej, reprezentując Nową Zelandię w USA i biorąc w jej imieniu udział m.in. w posiedzeniach Rady Wojennej Pacyfiku. W 1949 Partia Pracy utraciła w wyborach władzę na rzecz Partii Narodowej, a wkrótce potem zmarł jej lider, były premier Fraser.