Nash był jedynym poważnym kandydatem do objęcia przywództwa, które automatycznie oznaczało status lidera opozycji. W 1957 udało mu się doprowadzić swoją partię do wyborczego zwycięstwa, po którym został premierem Nowej Zelandii.
Nowy szef rządu uznał, że zastana przez niego sytuacja gospodarcza jest bardzo zła, przerażał go zwłaszcza bardzo niekorzystny stan bilansu płatniczego, i konieczne są radykalne działania. Powołał na ministra finansów Arnolda Nordmeyera, który przygotował projekt znany obecnie w historiografii jako „czarny budżet”, przewidujący wzrost istniejących podatków i wprowadzenie nowych (m.in. akcyzy na paliwa, papierosy i piwo). W 1960 gabinet Nasha znalazł się w ogniu krytyki z powodu międzynarodowego skandalu, jaki wybuchł, kiedy reprezentacja Nowej Zelandii w rugby – przy biernej postawie rządu – gościła w obłożonej sankcjami z powodu apartheidu Afryce Południowej. Co więcej, na życzenie gospodarzy z drużyny wykluczono graczy pochodzenia maoryskiego. Premier odmówił interwencji w tej sprawie tłumacząc, iż jest to wyłączna sfera kompetencji odpowiedniego związku sportowego.