Zwolniono go 20 kwietnia 1918 i wywieziono do Faedis koło Udine na front włoski, gdzie został wcielony do 32 pułku strzelców armii austro-węgierskiej, a następnie w lipcu tego roku odesłano go do Bochni. Tam też otrzymał urlop i wyjechał na studia do Nowego Sącza, gdzie przebywał do 1 listopada 1918.
W trakcie wojny studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w latach 1915/1916 (II semestr) i 1917/1918, a 8 października 1918 zdał egzamin historyczno-prawniczy.
Dwudziestolecie międzywojenne 1 listopada 1918 wstąpił ochotniczo do tworzącego się Wojska Polskiego i przydzielono go do odtworzonego 4 pułku piechoty Legionów, gdzie został dowódcą 10 kompanii marszowej w stopniu porucznika. Od stycznia 1919 uczestniczył w walkach o Lwów i Gródek Jagielloński przeciw Ukraińcom. W lutym 1920 awansowany do stopnia kapitana. Podczas wojny polsko-bolszewickiej odznaczył się w obronie Lwowa przed Armią Czerwoną.
W listopadzie 1921 na UJ uzyskał absolutorium.