W Polsce gleboznawstwo i chemia rolna rozwija się głównie na uczelniach rolniczych, zaś geografia i klasyfikacja gleb – na uniwersytetach.
Współczesność W większości opracowań geograficzno-gleboznawczych występuje tylko opis zmienności pokrywy glebowej w terenie (podejście idiograficzne, bliższe kartografii gleb) przez co dyscyplina ta jest nieraz uważana za „gorszą”, jedynie opisową. Rozwój wiedzy gleboznawczej pozwala już budować modele empiryczne i funkcjonalno-strukturalne oraz formułować interpretacje przyczynowo-skutkowe i ogólne teorie dotyczące zróżnicowania pokrywy glebowej (podejście nomologiczne), w czym upatruje się szansy na dalszy rozwój geografii gleb i sprostanie wymaganiom odpowiedzi na pytania o kierunki rozwoju pokryw glebowych na świecie. Kolejnym wyzwaniem, które stoi przed geografią i systematyką gleb jest jak najbardziej racjonalne uporządkowanie ogromu szczegółowych informacji o glebach z całego świata. Aktualnie w geografii gleb przeważa podejście, w którym gleba jest traktowana jako komponent geokompleksu, powiązany z innymi abiotycznymi i biotycznymi elementami środowiska przyrodniczego, o określonej powtarzalnej pozycji w przestrzeni geograficznej. Za paradygmat w geografii gleb uznaje się aktualnie podejście systemowe, które nawiązuje do przedstawionego przez W.