thumb|Grób Henryka Lewenfisza-Wojnarowskiego na cmentarzu Wojskowym na Powązkach Henryk Lewenfisz-Wojnarowski (ur. 31 maja 1894 w Łodzi, zm. 27 września 1956 w Warszawie) – polski lekarz laryngolog żydowskiego pochodzenia.
Życiorys Urodził się w rodzinie Hermana i Doroty z Róziewiczów. Studia medyczne rozpoczął na Uniwersytecie w Montpellier (Francja), a zakończył w Warszawie. Walczył w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej, a po powrocie do Warszawy podjął pracę w Szpitalu św. Ducha. Po uzyskaniu dyplomu, w roku 1922 rozpoczął pracę w nowopowstałej Klinice Laryngo-Otiatrycznej Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1926 był docentem Uniwersytetu Warszawskiego. Veniam legendi uzyskał w roku 1934. Miał lewicowe poglądy, przed wojną pomagał więźniom komunistycznym.
Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany, a żona z dziećmi wyjechała do Lwowa. Po kampanii wrześniowej przedostał się do Lwowa, gdzie odnalazł rodzinę. Pracował w szpitalu, a żona w przedszkolu jako lekarz. Po wejściu Niemców do Lwowa, w 1941 wrócili do Warszawy. W getcie warszawskim zamieszkali na Nowowlipkach. Tam też prowadził oddział laryngologiczny w szpitalu na Czystem. Razem z Ludwikiem Hirszfeldem i Juliuszem Zweibaumem prowadzili tajne nauczanie dla studentów medycyny.