Później przestał pracować jako lekarz, a zaczął pracę jako stolarz w fabryce Halemana. Po likwidacji małego getta ukrywał się z rodziną głównie w bunkrze. Po powstaniu warszawskim wyszli z mieszkańcami do Pruszkowa, a stamtąd trafili do Skawiny, gdzie doczekali wyzwolenia.
Po wojnie pracował w Krakowie, a później został powołany na katedrę laryngologii przy Uniwersytecie Łódzkim, a w 1953 roku zastąpił Antoniego Dobrzańskiego na stanowisku dyrektora kliniki w Warszawie. Redaktor naczelny „Otolaryngologii Polskiej”.
W 1924 zawarł związek małżeński z Teofilą Marianko, lekarzem pediatrą, z którą miał syna Mariana (1927–1999) i córkę Wandę (1933–2002)nekrolog Wandy Wojnarowskiej-Kuleszy, specjalistkę otolaryngologa audiologa.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B15-3-28).
Ordery i odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (16 lipca 1954) „za zasługi w pracy naukowej i dydaktycznej w dziedzinie laryngologii”. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1950) „za zasługi w pracy zawodowej”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (13 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z 13 stycznia 1955 r.