7 Dywizjon Żandarmerii (7 dżand.) – oddział żandarmerii Wojska Polskiego.
Historia dywizjonu 26 stycznia 1919 podporucznik Czesław Smoczyński, dotychczasowy zastępca komendanta i kierownik głównej kancelarii Polskiej Organizacji Wojskowej byłego zaboru pruskiego, otrzymał rozkaz sformowania Oddziału Żandarmerii Polowej przy Dowództwie Głównym Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim. 28 stycznia głównodowodzący Armią Wielkopolską, generał porucznik Józef Dowbor-Muśnicki zatwierdził tymczasowy etat Oddziału Żandarmerii PolowejRozkaz dzienny Nr 24 Dowództwa Głównego Sił Zbrojnych Polskich w b. zaborze pruskim z 28 stycznia 1919.. Oddział stacjonował w koszarach Nordring (od 15 listopada 1919 - Wały Księcia Józefa). 8 marca do oddziału została przydzielona, pod względem aprowizacji, szkoła podoficerska piechoty. 24 marca nakazano uzupełnić tymczasowy etat o rewolwery, w które mieli być uzbrojeni żołnierze oddziału. 24 maja głównodowodzący polecił dowódcom poszczególnych formacji pouczyć podwładnych o obowiązku każdego wojskowego udzielenia, na wezwanie, pomocy żandarmowi będącemu w służbie. Tego samego dnia generał Dowbor-Muśnicki zezwolił żandarmerii na noszenie, na kołnierzach, odznak Sztabu Dowództwa Głównego (31 maja uzupełniono rozkaz w ten sposób, że odznaki na kołnierzu miały być noszone na żółtych patkach).