26 maja głównodowodzący zobowiązał dowódców formacji, które „były zmuszone na początku organizacji wojska stworzyć osobne oddziały żandarmerii polowej” do przekazania dowódcy Oddziału Żandarmerii Polowej przy Dowództwie Głównym spisu tych żandarmów wraz z napisanymi przez nich życiorysami, a także wyciągów ewidencyjnych w celu wcielenia ich do Oddziału Żandarmerii Polowej. 6 czerwca ogłoszone zostały „Regulaminy i przepisy żandarmerii polowej przy Sztabie Dowództwa Głównego”. Tego samego dnia podporucznik Smoczyński został przydzielony do składu komisji egzaminacyjnej kandydatów na oficerów celem egzaminowania aspirantów na oficerów żandarmerii polowej. 14 czerwca w rozkazie dziennym Dowództwa Głównego ogłoszony został tymczasowy etat Żandarmerii Polowej na były zabór pruski.
15 kwietnia 1920 na terenie Okręgu Generalnego „Poznań” utworzono 38 posterunków żandarmerii. Połowa z nich pełniła służbę na granicy z Niemcami. Tego samego dnia został utworzony Szwadron Zapasowy Dywizjonu Żandarmerii Wojskowej Nr 7 pod dowództwem porucznika Leona Cehaka.
Dywizjon wraz z podporządkowanymi pododdziałami stacjonował na terenie Okręgu Korpusu Nr VII.