W 1938 został dowódcą plutonu w Szkole Podchorążych Rezerwy Broni Pancernej w Modlinie. Na stopień kapitana został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 17. lokatą w korpusie oficerów broni pancernych, grupa liniowa. W tym czasie pełnił służbę w 11 batalionie pancernym w Modlinie na stanowisku dowódcy plutonu kompanii czołgów TK. W sierpniu 1939, w czasie mobilizacji, objął dowództwo samodzielnej kompanii czołgów rozpoznawczych nr 11, która została przydzielona do Warszawskiej Brygady Pancerno-Motorowej. W składzie brygady walczył w trakcie kampanii wrześniowej.
Po zakończeniu działań bojowych uniknął niewoli i wrócił do Warszawy, gdzie już w grudniu 1939 włączył się do organizacji konspiracyjnej Pobudka. Wtedy też wspólnie z kpt. Stefanem Golędzinowskim odtworzył w konspiracji 3 batalion pancerny (później zwany batalionem „Golskiego” i został jego pierwszym dowódcą. Po podporządkowaniu się „Pobudki” Armii Krajowej został na krótko przydzielony do Komendy Okręgu Warszawa-Miasto AK, a potem przeniesiony do Lublina. W październiku 1942 wrócił do Warszawy i został dowódcą utworzonego wówczas ośrodka pancernego Komendy Obszaru Warszawa AK, funkcję tę pełnił do wybuchu powstania warszawskiego.