11 listopada 1943 został awansowany do stopnia majora.
W trakcie powstania warszawskiego 7 sierpnia 1944 został komendantem „Podobwodu Śródmieście-Południe”, którą to funkcję pełnił do 20 sierpnia, gdy komendantem został ppłk. Jan Szczurek-Cergowski. Do końca powstania pełnił funkcję zastępcy komendanta „Podobwodu Śródmieście-Południe”.
Po kapitulacji powstania warszawskiego został wywieziony do Oflagu IIC w Woldenbergu. 30 stycznia 1945 po wydostaniu z niewoli przyłączył się do oddziału radzieckiego i jeszcze tego samego dnia został ranny w miejscowości Deetz. Następnie do kwietnia 1945 przebywał w radzieckim szpitalu wojskowym.
W kwietniu 1945 wstąpił do ludowego Wojska Polskiego i został zastępcą ds. liniowych komendanta Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej w Modlinie. Awansowany do stopnia pułkownika. Potem był szefem Gabinetu Ministra Obrony Narodowej. W 1948 skierowany został na studia do Akademii Sztabu Generalnego, po ich ukończeniu został komendantem Garnizonu Warszawa.
W 1950 został zwolniony do rezerwy i został dyrektorem administracyjno-handlowym Warszawskiej Fabryki Motocykli. 22 maja 1950 został aresztowany i przebywał w areszcie do 22 kwietnia 1954. Śledztwo w jego sprawie zostało umorzone w 19 listopada 1954.