Werner powrócił do poprzedniego miejsca pracy, które zmieniło nazwę na Feodor Schmeider Company z powodu nakazu usunięcia z nazw niemieckich firm nazwisk żydowskich, w tym przypadku Schneller. Werner piął się po szczeblach kariery. Wywalczył kontrakt na dostawy mundurów dla armii i marynarki niemieckiej. Werner uczęszczał do Reichsaussschuss für Arbeitsstudien, gdzie, jako jeden z 4 na 80 studentów, zdał egzamin na wykładowcę w tej szkole. Ponadto doradzał firmom odzieżowym, a także pisał artykuły do tygodnika Textilwoche. Dzięki działaniom Wernera jego ojciec przeżył II wojnę światową (Werner uratował go z żydowskiego szpitala i z rąk Gestapo). Po II wojnie światowej Goldberg wstąpił do CDU. Od 1952 do 1958 roku był członkiem Rady Powiatu w Berlinie-Wilmersdorf. Potem był dwadzieścia lat członkiem berlińskiej Izby Deputowanych. W 1979 roku wycofał się z polityki. W 1985 roku został honorowym obywatelem Berlina.
Z żoną Gertrudą Goldberg miał troje dzieci, zmarł w Berlinie 28 września 2004 roku. Został pochowany na berlińskim cmentarzu komunalnym Wilmersdorf. Werner jest jednym z bohaterów filmu dokumentalnego „Żydowscy żołnierze Hitlera”, którego producentem jest Larry Price.