Gdy kapitan Haynes wyłączył silnik nr 2, ku wielkiemu zaskoczeniu zobaczył, że drugi pilot ustawił stery w pozycji maksymalnego wychylenia w lewo, równocześnie ściągając je gwałtownie do siebie. Tak skrajnych wychyleń samolotu – ustawienie sterów nakazywało maksymalne pochylenie maszyny na lewe skrzydło z równoczesnym maksymalnym poderwaniem dziobu samolotu – nie stosuje się w czasie lotów rejsowych. Co jeszcze bardziej zaskoczyło kapitana, samolot zachowywał się dokładnie przeciwnie, niż nakazywało to wychylenie sterów: dziób maszyny powoli opadał, a samolot znajdował się w pogłębiającym się stopniowo wychyleniu na prawe skrzydło. Kapitan Haynes próbował ustabilizować lot maszyny za pomocą swojego zestawu sterów, ale samolot nie zareagował; ponieważ pochylenie maszyny na prawe skrzydło zbliżało się do wartości krytycznej, grożącej odwróceniem się maszyny o 180 stopni, co prowadziło do katastrofy, Haynes przestawił silnik nr 1, znajdujący się na lewym skrzydle, na bieg jałowy, równocześnie maksymalnie zwiększając obroty znajdującego się na prawym skrzydle silnika nr 3. Asymetria ciągu silników spowodowała, że prawe skrzydło zaczęło się unosić i samolot powoli wyrównał lot.