Wtedy mechanik pokładowy poinformował kapitana, że ciśnienie i objętość płynu w trzech niezależnych systemach hydraulicznych, odpowiedzialnych za sterowanie samolotem, spadły do zera – oznaczało to całkowitą utratę sterowności. O godz. 15:20 piloci zgłosili awarię do wieży w Sioux City. W międzyczasie swą pomoc w sterowaniu samolotem zaproponował pasażer – Dennis E. Fitch – instruktor lotów na DC-10. Stan maszyny zszokował Fitcha: był on doświadczonym pilotem, ale nie zetknął się z sytuacją całkowitej utraty wszystkich trzech systemów hydraulicznych. Okazało się, że producent nie przewidział procedur awaryjnych w takiej sytuacji, a piloci nie byli szkoleni do radzenia sobie w sytuacji całkowitej utraty sterowania, gdyż uznawano ją za nieprawdopodobną. Pozbawiony sterowności DC-10 zaczął wykazywać tzw. fugoidę: poruszał się sinusoidalnym torem lotu w płaszczyźnie pionowej, wraz z cyklicznymi skokami prędkości oraz nierównomiernym wychylaniem się maszyny na lewe bądź prawe skrzydło. Fitchowi udało się, za pomocą niezależnego sterowania ciągiem silników znajdujących się na skrzydłach, ograniczyć w pewnym stopniu fugoidę oraz odzyskać częściową kontrolę nad lotem maszyny. Dzięki temu był w stanie ustawić samolot na kursie do lądowania na lotnisku w Sioux City.