Początkowo odnosił się do polityki Hitlera pozytywnie. Był jednak przeciwny akcjom antyżydowskim inicjowanym przez organizacje studenckie. Po 1933 próbowano zwolnić go ze stanowiska, ale pozostał na uczelni. Widząc rzeczywiste oblicze nazizmu, zbliżył się do środowiska demokratów. W 1943 władze zamknęły jego czasopismo Die Erziehung. Po zamachu na Hitlera został aresztowany. Zwolniono go po dziesięciu tygodniach dzięki interwencji japońskiego ambasadora.
Po II wojnie światowej pracował na uniwersytecie w Tybindze. Był wiceprezesem Deutsche Forschungsgemeinschaft i członkiem wielu towarzystw naukowych. Otrzymał liczne wyróżnienia naukowe. W 1952 odznaczony został Pour le Mérite za Naukę i Sztukę. thumb|Tablica pamiątkowa ku czci Eduarda Sprangera w Berlinie Stał na humanistyczym gruncie idealistycznej humanistyki niemieckiej, sięgając do dorobku Diltheya, Pestalozziego i Goethego. Kładł nacisk na rolę wpływów kulturowych w wychowaniu. Celem kształcenia było według niego formowanie młodego człowieka, tak by wyrobił w sobie różnorodne zainteresowania oraz moralny charakter.