W Stanach Zjednoczonych przeważa w dialektach północnych.
Miejsce i sposób artykulacji Wymowa łączącego i intruzyjnego R nie różni się niczym od standardowej wymowy tego dźwięku w języku angielskim charakterystycznej dla danego wariantu lub dialektu. W większości przypadków jest to spółgłoska półotwarta dziąsłowa, dźwięczna, zapisywana w międzynarodowym alfabecie fonetycznym jako /ɹ/. Miejscem artykulacji jest wał dziąsłowy lub jego tylny koniec, do którego przywiera język. Strumień powietrza przepływa przez szczelinę między językiem a wałem dziąsłowym. Powstaje wskutek obróbki egresywnego strumienia powietrza, czyli podczas wydechu.
R łączące Pojawia się w większości dialektów nierotystycznych w Anglii i innych częściach świata z wykluczeniem południa Stanów Zjednoczonych. Słowo, które kończy się na niewymawiane /ɹ/, odzyskuje ten dźwięk, kiedy następne słowo rozpoczyna się samogłoską. Regułę zapisuje się w taki sposób: [w-(V] /r/) [-V w] W przypadku, gdy następne słowo rozpoczyna się od spółgłoski, /ɹ/ nie jest wymawiane. Tak oto jest nieme w wyrażeniu here we are /hɪə wiː ɑː/, jednak wymawiane jest w here I am /hɪər aɪ æm/.