Historia Początki W 1940 mniszka Eudokia (Mieszczeriakowa) założyła razem z siostrami Blandyną (Oboleńską) i Teodozją (Sołomianską) skit Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Moisenay-le-Grand. Opiekunem duchowym wspólnoty był archimandryta Eutymiusz (Wendt). Początkowo zakonnice żyły w jednym budynku z cerkwią urządzoną w piwnicy, następnie wzniosły świątynię wolno stojącą. Do grupy trzech sióstr dołączyły następnie grecka mniszka Glafira (Kiriadi) oraz Rosjanka Taisa (Karcowa). Klasztor uznawał jurysdykcję Zachodnioeuropejskiego Egzarchatu Parafii Rosyjskich („eulogiańską”). W latach II wojny światowej mniszki utrzymywały się z pracy na roli, jak również opiekowały się ubogimi i chorymi, ratowały osoby wprost zagrożone represjami w czasie niemieckiej okupacji Francji. Celem przełożonej skitu mniszki Eudokii był rozwój wspólnoty w kierunku powstania monasteru pozbawionego fanatyzmu i wąskiego pojmowania religii, w tym uprzedzeń narodowościowych, dostosowanego do realiów współczesności.