20%) wszystkich infekcji; znacznie większe jest również ryzyko rozmaitych parazytoz – co znajduje odzwierciedlenie w stosowanej farmakoterapii.
Biegunkę podróżnych w 5–10% wywołują wirusy (rotawirusy, norowirusy, adenowirusy typ 40 i 41, astrowirusy), patogenami mogą być również pierwotniaki, takie jak: Giardia lamblia, Entamoeba histolytica i Cryptosporidium.
W około 40% przypadków nie wykrywa się czynnika etiologicznego.
Zidentyfikowano szereg cech, które bezpośrednio wpływają na prawdopodobieństwo zachorowania: narodowość, wiek (dzieci są szczególnie narażone), aktualny stan zdrowia, grupa krwi (grupa 0 sprzyja m.in. infekcjom Shigellą i norowirusami). Najważniejszym pojedynczym czynnikiem ryzyka pozostaje lokalizacja geograficzna celu podróży. Ważną kwestią jest charakter planowanego wyjazdu; podróżni przemieszczający się we własnym zakresie, zatrzymujący się w hostelach, pensjonatach typu B&B oraz na campingach są bardziej narażeni. Szczyt zachorowań notuje się w trakcie sezonu letniego.
Objawy Obserwuje się objawy ostrego zakażenia przewodu pokarmowegona podstawie: : biegunka, która może mieć charakter krwisty lub wodnisty odwodnienie ból brzucha nudności, wymioty gorączka