Istnieją dwie główne koncepcje dotyczące teologicznego orędzia dzieła, a punktem spornym jest tu w znacznym stopniu wymowa jego zakończenia.
Według pierwszej koncepcji, reprezentowanej przez M. Notha, wymowa dzieła jest jednoznacznie pesymistyczna. Nie zmienia tego wzmianka o ułaskawieniu króla Jojakina (2 Krl 25,27-30), gdyż dotyczy ona jedynie losu pojedynczego człowiekaNiektórzy bibliści ze szkoły Notha sugerują, że wzmianka ta jest późniejszym dopiskiem, a pierwotną konkluzją był opis wygnania Izraelitów. Zob. . Lud musi ponieść zasłużoną karę, a niewola jest okazją, by skłonić go do pokuty. Dziełu nie przyświeca żadna nadzieja wybawienia.
Według drugiej koncepcji, zaproponowanej przez Gerharda von Rada, podstawowym celem jest co prawda interpretacja upadku Izraela i Judy, jednak zawiera również nadzieję wybawienia, zawartą w obietnicy Natana dla Dawida. Ułaskawienie Jojakina jest nadzieją lepszych czasów.
Nowsze koncepcje Powyższe koncepcje zakładają jednorodność dzieła deutoronomistycznego, która jest podawana w wątpliwość.