F.M. Cross i bibliści z Getyngi zaproponowali hipotezę podwójnej redakcji dzieła deuteronomistycznego. W wyniku pierwszej redakcji powstało pismo propagandowe wspierające króla Jozjasza i jego reformy, kończące się na 2 Krl 23,25. Następnie, podczas niewoli babilońskiej, drugi redaktor, poprzez dodanie zakończenia i modyfikacje w obrębie treści, zmienił wymowę dzieła na świadectwo żałoby narodowej.
Według innej koncepcji, której głównymi twórcami są R. Smend, T. Veijola i W. Dietrich, dzieło zredagowano w okresie niewoli babilońskiej w dwóch lub trzech etapach. Najpierw powstało dzieło DtrH, teologicznie neutralne i pozytywnie nastawione do monarchii. Następnie redakcja nomistyczna (DtrN) oceniła historię biorąc pod uwagę stosunek do prawa. Redakcja DtrP dodała materiał prorocki.
Oprócz tego pojawiła się koncepcja, według której dzieło deuteronomistyczne powstało w wyniku połączenia lub rozbudowania już wcześniej opracowanych deuteronomistycznie przekazów o zajęciu Ziemi Obiecanej, czasach sędziów i królów.