Polegały one głównie na reorganizacji oświaty i powstaniu nowych koncepcji wychowawczych.
Do trzech istotnych pedagogicznych innowacji Oświecenia można zaliczyć:
eksperymentalne postępowanie w naukach przyrodniczych wiążącą się z tym koncepcję powszechnego kształcenia a także sensualistyczną psychologię nauczania
W pierwszym przypadku zmienił się ciągły problem badań z otwartym horyzontem naukowym, w drugim rozwiązała się granica dostępu do wiedzy, a w trzecim wyemancypowało się wychowanie spod wytycznych chrześcijańskiej teorii duszy. Było ono rozumiane przez pryzmat dyskursów o cnocie, w których panowały głównie nastroje religijne. Oddziaływanie to stanowiło próbę umoralniania świata przede wszystkim przez cnotliwość jednostek. Ta forma pedagogiki różni się jednak od innych istotnych oświeceniowych przemian – nowych teorii nauczania, innego postępowania w celu tworzenia wiedzy i nowego programu kształcenia.