Dzieła Gorakszanatha uznawany jest za jednego z pierwszych twórców prozy w językach pańdźabi i hindi. Inne źródła podają natomiast, że tworzył w językach apabhransi i sanskryt. Brak jest pewności, czy wszystkie z przypisywanych mu dzieł są jego autorstwa. Tradycja zalicza do nich: Amaraughaprabodha Atmabodha Amanaska Dźńatamrytaśastra Gorakhbodh (Przebudzenie Gorakhnatha) Goraksaśataka (Setka [strof] Gorakszy) Gorakszasahasranama Gorakszasanhita (Gorakszapdhati) – traktat alchemii hinduistycznej Gorakszapistika Gorakszagita Jogabidźa Jogaćintamani Jogamartanda Jogasiddhantapaddhati Nawaśaktiszatka (Sześć [strof] o dziewięciu mocach) Siddhasiddhantapaddhati (Drogi praktyki siddhów) Wiwekamartanda
Doktryna Nauki Gorakszanathy to: najwyższa istota o dwubiegunowej postaci Śiwa-Śakti. Przy czym Śiwa pojmowany jako parasamwit – najwyższy byt, ostateczna zasada bytu, absolutna świadomość. Para ta, jak i trójka bogów Trimurti zawiera się w nathabrahmanie (inaczej określanym jako natha). kolejne coraz mniej subtelne plany egzystencji powstające z transcendentalnego Śiwy, dzięki zawartej w nim mocy samoprzejawiania się i różnicowania. Ona rodzi manifestacje, których gra inicjuje procesy kosmotwórcze.