Oprawa graficzna Serię wyróżniał wydłużony format 12x22 cm. Okładki były miękkie, do 1987 r. foliowane ze skrzydełkami. Inną wyróżniającą cechą serii było łamanie tekstu wewnątrz: skład był wyrównany do lewej strony w tzw. chorągiewkę. Elżbieta Jamróz-Stolarska ocenia to rozwiązanie techniczne jako „raczej dziwne, niestosowane dotychczas w żadnej innej serii, które w połączeniu z wąskim i marginesami i małą interlinią znacznie utrudniało płynną lekturę”.
Oprawą graficzną serii (karty tytułowe, nazwa serii i numer kolejnej pozycji na pierwszej stronie okładki) zajmował się Jerzy Jaworowski, pozostałe ilustracje wewnątrz tomów – biało-czarne, całostronicowe rysunki będące kartami tytułowymi poszczególnych opowiadań – ilustrowali mniej znani artyści, choć zachowywali „atmosferę i nastrój odpowiadający temu gatunkowi literackiemu”.
Odbiór W 1979 Rocznik Literacki określił tę serię jako próbującą zapełnić lukę na rynku wydawniczym pozycji science-fiction, gdzie widać było brak „nowych, poczytnych pozycji”. Według Leszka Żuklińskiego, seria ta była skierowana dla dzieci.