W październiku 1833 r. zamek został otoczony przez 10 tys. ludzi żądających, aby lokalną administracją kierowali Albańczycy. Rząd osmański przyjął prośby rebeliantów i mianował kilku albańskich urzędników w mieście, a także ogłosił amnestię. W sierpniu 1839 roku w Beracie wybuchło nowe powstanie. Mieszkańcy zaatakowali siły osmańskie i oblegli je na zamku. W międzyczasie bunt rozprzestrzenił się na okoliczne regiony. We wrześniu 1839 roku rebelianci zdobyli zamek. W końcu XIX wieku Berat stał się główną bazą oparcia dla Liga Prizreńskiej, albańskiego sojuszu nacjonalistycznego. Podczas I wojny światowej spis ludności przeprowadzony przez austro-węgierskie siły okupacyjne wykazał, że w regionie Berat było 6745 prawosławnych chrześcijan i 20 919 muzułmanów.
W dniach 23–30 października 1944 r. W Beracie odbyła się druga sesja Rady Wyzwolenia Narodowego Albanii z Enverem Hodżą jako ministrem obrony.
W czasach komunizmu Berat stał się miejscem zesłania wewnętrznego osób uznanych za wrogów publicznych i ich rodzin. Od lat 50. XX w. miejscowość pełniła funkcję politycznego ośrodka internowania, którego internowani nie mogli opuścić bez pozwolenia.