We wczesnym okresie panowania osmańskiego Berat liczył 710 domów. W pierwszej połowie XVI wieku Berat był miastem chrześcijańskim i nie było w nim żadnych muzułmańskich gospodarstw domowych. Pod koniec XVI wieku wzrosła liczba konwersji miejscowej ludności miejskiej Beratu na islam, a część nowo przybyłej populacji stanowili także konwertyci muzułmanie, noszący islamskie imiona i chrześcijańskie nazwiska. Czynniki takie jak zwolnienia podatkowe dla muzułmańskich rzemieślników miejskich w zamian za służbę wojskową sprowadziły do Beratu wielu przybywających muzułmańskich mieszkańców wsi pierwszego pokolenia. Na początku XVII wieku życie miejskie w Beracie zaczęło przypominać wzorce osmańskie i muzułmańskie. Od 1670 r. Berat stał się miastem z większością muzułmańską i spośród 30 dzielnic 19 było zamieszkanych przez muzułmanów. W XIX wieku Sandżak Beratu i miasto znajdowały się pod panowaniem albańskiej rodziny Vrioni.
Od 1835 r. w mieście działała szkoła grecka. W późnym okresie osmańskim populacja Beratu liczyła 10 tys. mieszkańców, przy czym prawosławni liczyli około 5 tys. osób, z czego 3 tys. mówiło językiem arumańskim (dialektem rumuńskiego), a reszta językiem albańskim.