Latem 1928 przygotowywał mapę geologiczną SW części arkusza Sanok, w okolicach Beska-Rymanowa, jako tymczasowy współpracownik Państwowego Instytutu Geologicznego.
Od stycznia 1928 do czerwca 1929 pełnił obowiązki asystenta w Katedrze Geologii Uniwersytetu Warszawskiego. W lutym 1929 otrzymał promocję na doktora filozofii w zakresie geologii (promotor – Jan Lewiński). W latach 1929–1930 odbył jednoroczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu.
W grudniu 1930 został zatrudniony w Wydziale Naftowym Państwowego Instytutu Geologicznego. Do 1939 zajmował się opracowaniem i przygotowaniem do druku przeglądowej mapy geologicznej Karpat polskich w skali 1:200 000. W 1937 pełnił funkcję kierownika sekcji karpackiej i kartografii w Wydziale Geologii Regionalnej PIG. W 1938 był kierownikiem pracowni kartograficznej PIG i redaktorem jego wydawnictw kartograficznych.
Jednocześnie w 1932 i 1933 pełnił obowiązki asystenta w Katedrze Paleontologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1937 otrzymał tam stopień docenta w zakresie geologii w oparciu o rozprawę habilitacyjną Uwagi o budowie Karpat fliszowych, a w roku akademickim 1938/1939 prowadził kurs Geologii naftowej.