Po agresji III Rzeszy na Polskę w 1939, ewakuowany do Lwowa, był oficerem sztabu obrony miasta. Po agresji ZSRR na Polskę i kapitulacji Lwowa przed Armią Czerwoną nie poszedł do niewoli sowieckiej. Jeszcze we wrześniu przedostał się na Węgry, gdzie został internowany. Jako starszy obozu w Lengyeltóti, został skazany w grudniu 1939 na 6 miesięcy twierdzy, za organizowanie ucieczki oficerów polskich. Należał do powstałego na Węgrzech piłsudczykowskiego Obozu Polski Walczącej i przy­pusz­czal­nie dzię­ki OPW opu­ścił obóz internowanych Pe­sti­hi­degküt. 21 września 1941 zo­stał prze­rzu­co­ny do kra­ju przez ko­mór­kę ku­rier­ską OPW. Prze­szedł z Wę­gier do Pol­ski, wraz z ppłk. Mieczysławem Szu­mań­skim, pro­wa­dzo­ny przez ku­rie­ra Stanisława Frą­czy­ste­goMarek Gałęzowski, Borkiewicz Adam [w:] idem, Wierni Polsce..., s. 46.. W okupowanym kraju włączył się do pracy konspiracyjnej w szeregach Związku Walki Zbrojnej (od 1942 – Armii Krajowej). Był członkiem Komendy Głównej AK, w stopniu podpułkownika dowodził m.in. Podokręgiem Wschodnim Obszaru Warszawskiego AK, który obejmował obwody Obszaru leżące w Generalnym Gubernatorstwie na lewym brzegu Wisły.