W 1929, po zesłaniu Trockiego do Turcji, jako jeden z pierwszych komunistów francuskich wyraził swoje poparcie dla niego, jak również wspierał go materialnie i starał się popularyzować jego teksty we Francji.

Działalność w ruchu trockistowskim W 1929 stanął na czele tygodnika „Prawda”, który w zamyśle Trockiego miał być międzynarodowym organem jego zwolenników i całej lewicowej opozycji antystalinowskiej. Współtworzył również trockistowską Ligę Komunistyczną Francji. Szybko popadł w szereg sporów z innymi jej liderami, wśród nich Pierre’em Naville’em i Raymondem Molinierem i opuścił organizację. Oskarżany o malwersacje finansowe przez Moliniera, liczył na uzyskanie wsparcia Trockiego w tej sprawie, a gdy go nie uzyskał – zerwał również współpracę z „Prawdą”. Wstąpił go niewielkiej grupy o nazwie Lewica Komunistyczna, jednak do 1936 zajmował się głównie redagowaniem monumentalnej pracy poświęconej ruchowi robotniczemu w czasie I wojny światowej. W 1936 udał się na krótko do Hiszpanii. Obserwowane tam przypadki represji stalinistów wobec wrogiej stalinizmowi lewicy skłoniły go do podjęcia prac nad dokumentacją tych działań.