Opis Wąskotorowy tendrzak o układzie osi B, z silnikami bliźniaczymi na parę nasyconą (Bn2t). Budka maszynisty była otwarta po bokach i miała drzwi w bocznych i tylnej ścianie. Parowóz w skrzyniach po bokach kotła i zbiorniku wewnątrz ostoi przewoził 0,5 t węgla i 0,8 m³ wody. Mógł być także użytkowany z doczepnym dwuosiowym tendrem (1,5 t węgla i 2,5 m³ wody). Kocioł ze stojakiem półpromienistym i stalową skrzynią ogniową. Na kotle umieszczony zbieralnik pary i piasecznica o napędzie ręcznym. Początkowo stosowano kotły jak w parowozie Riesa, z dość wysokim zbieralnikiem pary, z zewnętrzną przepustnicą pary z zewnętrznymi napędem i rurami parowlotowymi, budowane w Sosnowieckiej Fabryce Kotłów. Od 1948 stosowano kotły zmodernizowane, z niższym zbieralnikiem pary i wewnętrzną przepustnicą z wewnętrznymi napędem i rurami. Kotły te budowano w Toruńskiej Fabryce Kotłów lub Warszawskich Zakładach Urządzeń Przemysłowych. Zasilanie w wodę za pomocą dwóch inżektorów FriedmannaB. Pokropiński, Polskie..., s. 64..
Ostoja z blach grubości 10 mm, podparta w czterech punktach. Usprężynowanie osi górne, z trzema punktami podparciaB. Pokropiński, Muzealne... 750 mm. Według: B. Pokropiński, Polskie... – usprężynowanie pierwszej osi górne, a drugiej dolne..