czynniki społeczne obejmują m.in. uwarunkowania relacyjne oraz kontekst kulturowy.
W opisie etiologii dyspareunii nieorganicznej podkreśla się rolę czynników psychologicznych, relacyjnych i behawioralnych, przy wykluczeniu lub jedynie drugorzędnym znaczeniu czynników somatycznych. W piśmiennictwie wymienia się m.in. traumatyczne doświadczenia seksualne, zaburzenia lękowe i depresyjne oraz czynniki sprzyjające utrwalaniu bólu (np. lęk antycypacyjny i unikanie), negatywne przekonania dotyczące seksualności i intymności, trudności w relacji partnerskiej oraz czynniki związane z zachowaniami seksualnymi (np. niewystarczającą grę wstępną i współżycie mimo braku pobudzenia). Opisywano także znaczenie uwarunkowań społecznych, w tym stygmatyzacji i barier w dostępie do opieki.
Czynniki kulturowe i mniejszościowe W opracowaniach dotyczących zaburzeń seksualnych wskazuje się, że normy kulturowe i religijne, role płciowe oraz dostęp do edukacji seksualnej mogą wpływać na to, jak dolegliwości są rozumiane i ujawniane, a także na sposób poszukiwania pomocy medycznej. Podkreśla się również, że stygmatyzacja i bariery systemowe mogą ograniczać zgłaszalność problemów oraz opóźniać diagnostykę i leczenie w części grup mniejszościowych.