dotyczyło to rolników, rybaków, pasterzy oraz osób pracujących w pobliżu ognia lub pieca. Jedynie wyższe warstwy społeczne nosiły odzież na co dzień. Dopiero w późniejszych okresach, w szczególności w czasach Nowego Państwa (1550–1069 p.n.e.), urzędnicy w bogatych domostwach zaczęli nosić wyrafinowane stroje, a kobiety z wyższych warstw przywdziewały bogato zdobione suknie i ozdoby zakrywające piersi. Te późniejsze style są często ukazywane w filmach i telewizji jako reprezentatywne dla starożytnego Egiptu. W sztuce starożytnego Egiptu nagość miała charakter zarówno estetyczny, jak i symboliczny, nie stanowiła tabu.
W starożytnej Grecji męska nagość celebrowana w większym stopniu niż w jakiejkolwiek kulturze przed nią lub po niej. Status wolności, męskości oraz zalet fizycznych podkreślano poprzez porzucenie codziennego ubioru na rzecz nagości sportowej. Nagość stała się strojem rytualnym poprzez skojarzenie nagiego ciała z pięknem i potęgą bogów, którzy byli przedstawiani jako doskonali, nadzy ludzie.