W każdej kulturze ornamentyka odzieży odzwierciedlała pozycję w społeczeństwie noszącego: władzę, klasę ekonomiczną, rolę płciową oraz stan cywilny. Od początku cywilizacji istniała niejednoznaczność dotycząca codziennej nagości oraz nagości przedstawianej w wizerunkach bóstw i bohaterów, która wskazywała pozytywne znaczenia odkrytego ciała. Wśród starożytnych cywilizacji jedynie społeczeństwa oparte na religach abrahamowych wiązały nagość przede wszystkim z grzechem lub wstydem związanym z seksualnością.
Starożytność i klasycyzm Przez tysiąclecia, od Mezopotamii po Średnie Państwo, większość mężczyzn i kobiet nosiła tkaninę owijaną lub wiązaną w celu zakrycia dolnej części ciała. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety mieli odsłoniętą górną część ciała i chodzili boso. Całkowita nagość była krępująca ze względu na społeczne konotacje niskiego statusu i niedostatku, a nie z powodu wstydu. Niewolnikom mogło w ogóle nie zapewniać się odzieży. Inni pracownicy bywali nadzy podczas wykonywania wielu czynności, zwłaszcza gdy były one wykonywane w upale, brudzie lub wilgoci;