Po rozpoznaniu geologicznym podłoża zdecydowano, że filary rzeczne nr 2, 3, 4 i 5 zostaną zbudowane na palach (otoczone podwójnymi ściankami szczelnymi, między które zostaną wbite pale), filary nr 1 i 6-10 na wszystkie na zwykłym fundamencie, sięgającym litej skały, zaś pozostałe na fundamencie opartym na pokładach żwiru. W czerwcu rozpoczęto fundamentowanie filarów lądowych, zaś 5 lipca wbito pierwszy pal fundamentowy w dno rzeki. O ile budowa filarów lądowych postępowała zgodnie z planem, to w przypadku filarów rzecznych nastąpiły trudności i ze względu na konieczność ukończenia prac przed zimą kafary pracowały przez całą dobę. W październiku zbudowano pierwszy łuk po prawej stronie rzeki, a na początku względnie w połowie listopada przerwano budowę ze względu na warunki atmosferyczne. Fundamenty rzeczne nadal nie były gotowe, zatem zabezpieczono je tymczasowo.
Ostre mrozy (sięgające -20 °C) i opady śniegu w początku roku 1845 spowodowały powstanie grubej skorupy lodowej na Nysie. Wobec zbliżających się roztopów budowniczowie zdecydowali się na wysadzenie pokrywy lodowej przy użyciu dwóch funtów prochu strzelniczego, aby uniknąć uszkodzenia rozpoczętych filarów.