Zima 1845/1846 była stosunkowo łagodna. Odwilż nastąpiła już 26 stycznia 1846, mimo większego niż rok wcześniej spiętrzenia wody nie powodując żadnych szkód, ponownie jednak trzeba było rozebrać most tymczasowy. Ze względu na dotychczasowe opóźnienia nie zdołano dotrzymać przewidzianego umową z wykonawcą na 1 września 1846 terminu przekazania mostu; najpóźniejszym możliwym terminem był 24 lipca 1847, przewidziane w umowie z Królestwem Saksonii otwarcie kolei. Wykonawca tłumaczył, że przesunięcie filarów i zwiększenie prześwitu łuków spowodowało znacznie skomplikowanie prac i wyższe koszty. Wynegocjowany aneks do umowy w wysokości 4000 talarów zawierał datę 1 lipca 1847. Długa zima spowodowała przeciągnięcie się robót wykończeniowych, podłoże torowiska ukończono w lipcu 1847, a 26 sierpnia przejechała po moście pierwsza lokomotywa. Do codziennego użytku włączono most 1 września 1847. Przy wjeździe na most zamocowano dwie tablice – jedną upamiętniającą króla Fryderyka Wilhelma IV, zaś drugą budowniczych mostu: dyrektora budowlanego Henza, wydziałowego mistrza budowlanego Weishaupta, mistrza budowy stacji Fischera oraz projektanta mostu, mistrza murarskiego Gustava Kießlera.
7 maja 1945 r. wojska niemieckie wysadziły fragment mostu.