Ochotnicy, którzy przeszli weryfikację, zostali zgrupowani w ośrodku szkoleniowym w Turku, gdzie utworzono z nich oddział w sile batalionu piechoty. Składał się on ze sztabu, pododdziału sztabowego (d-ca por. Gunnar Gyllenhaal), saperów, łączności i medycznego oraz trzech kompanii strzelców (w każdej z nich był pluton ciężkich karabinów maszynowych i pluton przeciwpancerny). Przy batalionie było też ok. 50 osób personelu cywilnego. Dowódcami kompanii strzelców byli: kpt. Jon Liljedahl, kpt. Malcom Murray i kpt. Anders Grafström. Na czele batalionu stanął ppłk Hans Berggren, zaś funkcję szefa sztabu pełnił por. Gösta Colliander. Część oficerów miała doświadczenia bojowe jeszcze z okresu wojny zimowej.
Po krótkim przeszkoleniu wojskowym Szwedzi przybyli do Finlandii, gdzie na przełomie lipca i sierpnia skierowano ich na front na półwysep Hanko. Istniała tam sowiecka baza morska, która od początku wojny była oblężona przez fińskie wojska.
Oddział, liczący ok. 800 ludzi, otrzymał oficjalną nazwę Szwedzkiego Batalionu Ochotniczego. 17 sierpnia włączono go w skład fińskiego 55 Pułku Piechoty pod dowództwem płk. Runo Wiberga. Służba ograniczała się do działań patrolowych, prac polowych i drobnych starć ogniowych z nieprzyjacielem.